Dievenschool

»Nee — Van strakkies — hoe meen je?»

«Nee ? Waarover dan ? — hè-je dan noodig zoo’n hijbel te make, wat is *r gebéurd met je tweeê?»

Brampie, terwijl Moos, bijna schreiènd vertelde, stond luisterend, draaiend, schouderophalend, met minachtende mondkneepjes, z’n snor te bespelen — wist niet goed, wat te zeggen — die verschwartzte Moos móst-ie altijd onrecht geve. — «Kom is hier» — zei-ie —» éen ding zal ik je zegge — hoe ’t is — is ’t — jou gaat 't niet an — éérstens niet — éérstens hè-je nie noodig je d’r mee te be-moeie — en dan — twèedes — versta goéd — tweedes — hè-je ’m heelemaal niè noodig daarvoor an z’n lijf te komme — wat is daat? — en dan, doorredeneerend, hoog toeterend met de helle zekerheid van z’n algeheele overtuiging, met druk beweeg van z’n kleine vieze pootjes en interressant hoofdgeknikkel: «zie-je — mot 'k je eerlijk zegge — dèrdes versta nou — dèrdes — derdèes — hè je n’m toch in iedèer geval nog nie noodig in ze werrek achterover te gooie in een bak met bloedwater — hoor toe — ögh, messjoggaas — daar wórdt me woedend van — ik bezweer je bij me moeders gezond — ik had je n’et nèt zoo gedaan. — Jij ben ’n gröote nar!» begon ie nu plots ernstig te raden, «jij ben ’n heele groote ijzere Hein — maakt zich de sappel voor ’n kalf — was ’t nog niet dood? och me sjöof — ja ’t is daar een mènsch — ogh! nou wi-jij ’t hebbe, zooas ’t hoort hè ? — ga je gang maar met je grappies man — zie jij ’t maar te krijge zooas jij ’t graag hebbe wil — ogh! wat ’n reuzenarrischkat! gaan eris effe de slachplaats rond en kijk eris of d’r nog welleris erreges anders ook ’n pietsie