Dievenschool

Zoo waggelde hij door de tijden heen — in jubelende joelende klaterende blijdschap, in smorenden, snikkenden weemoed, in angstige ledigheid, in zoeken naar emotie, als er uren waren zonder sentiment.

Levie, vóór hem, had een kalf uit de stallen gehaald en rende met ’t jonge huppelende beest naar binnen. Moos zag het loeren met wijs-wij de oogen — het loeide met zachte neurie-geluidjes en zwakke ademstootjes uit de fris-sche neusgaten en dra lag ’t te spartelen in den ring, verrast door de tuimeling; trokken de pooten met heftig geruk aan de touwen, schuurde de kop door de roode glibbering der steenen, zoodat Levie die telkens terug moest leggen in den bak. De sjoüget, met langsnagelen van z’n vingers, onderzocht z’n mes en terwijl Levie, schikkend bij de horens den kop van ’t beest, de hals blootlei, gleed er het blikkerend-breede staal met een sissende strieming doorheen, gulpte het uitgelaten bloed met spattende golven in de bij geschoven bak, wrong zich krampend het lijf over den vloer, bollend en weer indeukend, tot het prachtige leven in rappe volheid weggleed uit de bijna gesplitste hals. Zwijgend wischte de sjouget z’n mes af, gleed er weer langs, kalm, zakelijk, borg ’t in de scheede, ging heen, terwijl Levie bedrukkend met z’n kniezwaarte het in- en uitbollende lijf, ’t beest hielp uitbloeden. En even lag het, met wanhoops-sprongen en rukken, met het zwaarkreunende, scherpzagende gezucht van slachtbeesten die sterven gaan, toen Moos hem al ’t puntige mes zag nemen en aanzetten op ’t staal aan z’n scheede. Hij zweeg — en zag toe. Hij beloerde enkel z’n doen — als een die zich wreken gaat, die nu al z’n