Dievenschool

de baas in de hand hield,, verlangend alleen maar, dat er geen eind zou hoeven te komen aan dat staren ... aan die aangebeden stilte ... dat:-ie maar altijd zoo mocht blijven staan, dat ’t nou niet vérder gaan zou . . . godogod . . . godogod . . .

Treiterend, begrijpend, maar nu om hem minuutje voor minuutje te sarren in zijn doodelijken angst, spoorde hem de baas aan, grinnikend, spijtig, giftig: «Toé nou ... nou nou! wijs ’t me dan ... waar staat ’t dan ? Been niet ? Toé nou godverdomme ... toe nou ?»

Hij wist nu niets meer, het schemerde alles dooreen voor zijn oogen, de bonken vleesch dansten krankzinnig op ’t hakblok, de ramen lagen schuin achterover, de zoldering' was dicht bij zijn oogen .. . godogod! godogod!

«Godverdomme! Kerel! je het me bestóle!»

Het donderde hem ratelend tegen, het deed hem opschrikken uit de martelende stilte ... zijn hoofd nikte in een hevigen schok ... een ademsnak snikte door zijn keel. Maar hij bleef stilstaan, zwijgend, om zoo af te wachten — alles, alles wat komen zou ... als-ie 'm maar niet hoefde aan te zien of toe te spreken.

«Zeg öp, verdomme! gauwdief! waar benne de een te?»

Toen zei hij dof, öp, kapot, met gebogen hoofd... alles nu wèg ... alles :

«Die .., die hèb ⁹k niet meer.»

«Waar hè-je ze dan ... 'k mot ^}t wéte ...’k wil't wéte!»

Zijn lip hing naar schreien, maar de tranen bleven in zijn keel, door den geweldigen drang van zijn slikken. En hij schuifelde achteruit naar de toonbank.