Dievenschool

maar zoo voor z’n voéte doodvalle, die verrekkeling... zou-ie maar zoo doodvalle met dat briefie in z’n poöte ... toè nou, toè, viel-ie nou maar zoo dood . .. pèf! ... neé, ’t gebeurde niet, neé hoor ... ’t ging wel heelemaal door .. . alles moest wel fijn z’n gang gaan ... hij zou ’t daar zoó wel hoore... godverdomme dan ... daar had je ’t al! o, god, ik wil hier niet zijn... ik wil dood zijn ... la me hier dood gaan, toe nou ...

«Zeg Moós, kom is hiér ... waar staat ’t... nou, jezis... kom dan is éve hièièr ... daar, zoèk I zoek jij eris evè op; heete ze niet Been ? ... zoek is op U

Vreemd zag de baas hem aan van terzij, maar hij wendde zijn oogen angstig af... hij zag alleen ’t reepje papier met de wemeling van gekrabbelde namen. Er was niets anders. Er was geen grond onder zijn voeten ... hij dacht te zullen wegzinken daar ... godogod ! ...

«Zie jij ’t?»

«Wa-wat bedoèl u nou?»

«Godverdomme! dat er geen Been ópstaat!»

«Och, och baas ... laa’s goéd zien .. . neé ... goéd ... zoo... zoo, laa’s zien, u zal zich wel vergisse.» ... Hij boog zich, boog over ’t briefje heèn, duizelend er langs heenkijkend in de krioelende schemering voor z’n oogen. Het was een ontzaglijke foltering, zoo... zoo onder ’t oogengekijk van den baas, die nu wéten moest, zooals hij daar stond, vóór hem, machteloos de trilling van zijn lijf, de beving van zijn handen meester te worden, machteloos zijn mond te sluiten, nu zijn tanden begonnen te klapperen met hevig gekletter.

En hij staarde maar, staarde langs het briefje heen, dat