Dievenschool

«Nou ja, da’s ook waar, maar me mot mekaar toch altijd goed wete te verstaan, niet ?»

«Vanzellef, nou dag baas, ameseer u.»

«Ajuu» zei de baas en toen-ie heenging: «ssst, zeg Moos, kom ereis hier, wi-je ’n fijne sigaar?»

«Asjeblief baas.»

«’n Lichte of ’n zware, ’k heb toevallig niet anders as goeie bij me, da’s wel jammer.»

«Hihi, nou dan maar ’n goeie zware baas.»

«Hier neem nóg maar een, je zal nog wel nie na bed gaan he ?»

«Daadlijk nog niet hoor,» lolde-die, «dank u.»

Als kameraden waren zij van elkaar gegaan, hij vond de baas ’n gezellige kerel, die wist te profiteere, ’t was toch maar waar, hij kon werkelijk wellis roijale buie hebbe.

Den volgenden morgen gaf de baas hem den eersten groet, toen-ie binnenkwam. En ’n tijdlang bleven ze goeie vrienden, tot er weer botsingen kniesden en ’t spreken minderde. Maar hij, Moos sprak nergens van, hij verdraaide ^;t eeuwig om iemand te verraaje, dat zou-ie nooit doen, an z'n grootste vijand nog niet hoor, wat ging ^?t hèm an .. . ’t raakte ’m ommers niet . . .

De dagen gleden voort, dompig en ombroeiend; nauw in den verengenden bestaanskring, als van alle anderen was zijn leven nu. Hij en de baas zij bedrogen saam en elkaar, hielden hun gesprekjes, hun uitgaansavondjes, hun ruzietjes... zijn kusjes aan 't kind, uit gewoonte, bleef hij geven.

En stelen deed hij, rustiger en ruimer, voor zijn baas en voor zich... het leven was niet moeilijk meer.