Dievenschool

een tijdlang. Want; een avond was hij alleen uitgegaan, toen hij, in de Warmoesstraat een schunnig cafétje uitkomend, terugschrok: vóór hem stond de baas, keurigjes opgestrikt, met lichten hoed en kleeren, snorren wijduitgedraaid langs ’t glunder zeepgewasschen gezicht en op z’n groote lichte das een lawaaischitterende diamant. Baasje schrok ook, wist geen raad; ’t was te laat om weg te loopen, hij was al gezien, zoo’n knech daar te zien uitkomme, as je net wil binnegaan, 's jonge, daar was ’n luchie an, nou most-ie oppasse.

«Wat mot jij hier doen?» lachte-die, tikkend met z’n rieten stokje tegen z’n broek. Moos, de deurknop nog in in z’n hand, zag hem even angstig aan. Maar toen-ie de lippen van den baas zag krullen, de wangen roodglimmerend opbollen, de oogjes in viezen lach verkleinen en terugkruipen, kwam een geruststelling over ’m van de gedachte zich kalm te houden en geen leugens te zoeken. En hij lachte, zonder iets meer te voelen van de groote haat, die-ie zoo dikwijls tegen hem uit had willen vloeken: «Hihi, nou baas, wat ’k hier mot doen... ’k zou denke., dezelfde boodschap as u he?»

«We zalle mekaar geen verwijte make,» schudlachte de baas, «maar hoor is ... . zeg Moos, je weet hè? je ben ’n jonge, je ben geen kind, we magge nou ereis gekheid make, maar mondje houe hoor je. Nou ja . . . ’k weet wel . . „ heb ik je netuurlijk nie noodig te zegge he?»

«Wat flauw van u baas,» zei-ie als beleedigd, «hoe kan u nou zoo kinderachtig prate.»