Dievenschool

zoo hoort ’t ook* en een kwezelvriendelijk weêrsgesprekje werd het met de netjes gekleede slagersvrouw, waar hij, als een fatsoenlijke knecht, die zijn plaats weet, zich buiten had te houden. Zij had er wel over nagedacht hoe hij komen zou aan *t geld, om uit te gaan en zich wat beter te kleeden. Zij wist zijn voortdurend leenen nu wel, maar haar vrouwzijn deed haar beter rekenen, zij was niet zeker meer van z’n eerlijkheid, maar wou zich in die zaken niet mengen, zocht ook niet met kleinen opzet z’n ongeluk. Maar toen zij ’t wantrouwen zag van haar man, meende zij, dat hij iets wist en vroeg hem ernaar,, Zij wist wel, hij wantrouwde ieder, maar zonder indenken van al zijn vuilste gesjagger met wie hij handelde, begon ze zijn achterdocht, z’n altijd in verwèer staan., te billijken —■ van Moos had ze nooit ’t leelijke kunnen denken — je kon toch werkelijk niemand vertrouwen. Nu, in de winkeldrukte, was haar aandacht weer even gebonden door ’t vreemde werk van ’t ontvangen, tot opeens ’t kind te zeuren begon om uit te mogen:

«Töeoe, mamma, gaat u nou mee wandele, hè, waarom blijf u nou zoo naar de heele tijd in de winkèl?»

«Och nee poppie, straks gaan we wandele !»

«Heèe, mamma., waarom nou straaks?»

«Omdat mamma zoolang hier mot blijve.»

«Nou, mamma, maar Moos is toch hier.»

Hij voelde een heete beklemming van schaamte om ’t komende antwoord en keerde z’n gezicht achter een voet vleesch, bang, dat ze bij '1: antwoorden naar ’m op zou zien.

Ze tikte met 'n kwartje tegen "t marmerbordje en zei, dof, met opzet naar buiten kijkend: «nou, maar mamma