Dievenschool

hooge kraai-geluidjes, lachend om Moos’ bewegingen en malle naar *r terug getrokken gezichtsgrimassen, had den winkel volgezongen met ’r vogelgeluid, beroerend met ’r kleinzilverig-vervlogen denkseltjes al wat was en kwam in den winkel, en na ieder handjes-moeten geven groot-menschelijk-wijs opkijkend naar mamma van wel te weten ’t malle van die menschen, maar te doen, omdat ’t zoo hoort. En schouderschokkend, als ’t leeg was, vertelde ze daadlijk al *r weten, «wat ’n malle mensche hè mamma, ’k mot allemaal handjes geve vanmorrege, nou an allemaal medische die *k heelemaal niet kèèn — hihihi I > schoot dan plots de lachjoel weer uit en ’r pure kindzijn trok weer onsmakelijk mamma’s aandacht naar Moos: «Kijk u is mamma — kijk u is an die mallert van die Möooos — hihi! hij legt heelemaal met de bommertneus op ’t vleèeèsch! Mooóos! zeg Mooös! je legt heelemaal met de neus op ’t vleèeesch — mamma — hoor u nou is, as-ie nou, za’k maar zegge, as-ie nou de neus mot snuite, krijgt-ie vleesch in z’n zakdoek is ’t niet mamma?> en ze tikte tegen mamma’s wang, dat ze toch zien zou. «Jaa pop, ’k zie ’t weèl!» Zij liet het kind wel gaan, wou hem niet beletten ’t vrijen en spelen, uit vrees ook voor de mij ding die tusschen hen beiden een gewoonte was geworden. Toen hij daar stond te werken, zeker van ’t wantrouwen nu, werd hem dien morgen een walg van ’t knechtschap bij ieder pondje vleesch dat betaald moest worden. Soms zagen de menschen haar niet en wilden hem *t geld geven. — «Betaal u maar aan de juffrouw» wees hij dan al nieuwkleurend naar 't hokje. En de menschen zeien van «o, mot ’k daar weze — o, da’s de juffrouw,