Dievenschool

in de winkel gaan ... is hij . . . is Moos d’r dan niet?»

Schouderschokkend van minachting om ’r domheid keerde hij zich om: «ogh! of Móooos d’r daan niet iiiis! noüou en as Möooös d’r nou iiiis» spotte-die sarrend, «hoef jijijijij d’r dan niet te wéeèze? weet je veel!»

Verwonderd liep ze naar hem toe en zacht vroeg ze: «Kom is hier, zeg, vertrouw je 'm dan niet? kijk daar ’s, je heb *n heele zwarte plek in je gezicht, veeg is af... vertrouw je ’m niet?»

«Och leg niet te döndere, jij met je gijntjes, ’k zal je nog meer zwarte plekke an wijze!»

«’k Feliciteer je,, gazzer, en ben u al weer kwaad meneer, is meneer niet gehumeurd vandaag ? en kan ie me geen antwoord geve?»

«Och leg niet te klesse jij... of ’k ’m niet vertrouw, je ben ’n prach van ’n handelsvrouw, ’k zou d’r welleris iemand van zake bij wille roepe wat ’n towwe handelsvrouw ik aan jou heb, ga jij nou maar naar voré, asjeblief ’n beetje vlugger as u gewoonte is, mevrouw, want ik mot weg weze en je kèn de winkel niét alléén late, nou ka-je dat nou verstaan ?»

«’k Zal gaan» zei ze, «kom Roos, kom, ga je met mamma mee naar vore? Kom mag je bij mamme in ’t kantoortje zitte.»

Zij had den heelen tijd met ’t kind in ’t kantoorhokje gezeten, geld ontvangend op ’t vergeelde marmerbordje in de raamholte, vragend met bestudeerd-verfijnd stemge-baar hoeveel ze af moest houden, met asjeblieft en dank u en Roos geef ’s ’n handje an de juffrouw! — ’t Kind, met