Dievenschool

wantrouwen zich ook tegen hem uit te grommen en de angst deed hem minuten lang sidderen op zijn beenen. Dan nam hij zich voor nooit weer te stelen, er zou een plots opspokend moment van ontdekking kunnen zijn en hij werd de deur uitgetrapt of in de gevangenis zou-ie terecht komen. Ja, ze hadden thuis misschien wel gelijk gehad, toen ze zeien, dat-ie op de schans terecht zou komen, daar kwam wellis wat uit van die dinge, die zoo thuis werde gezegd. Vader had ’m dikwijls voorbeelde genoemd — maar ’t gebeurde wel — ze zagen wel goed die ouwe lui. Maar dan, even later, zag hij zich door de slordigheid van den baas weer volkomen vertrouwd, of wel door wantrouwen tegen anderen, waarin ’n oogenblik bij hèm hulp werd gezocht. Zoo was 't gebeurd dien morgen, toen de baas, zoodra*ie den winkel binnenkwam van een boodschap terug, hem in hijg-haast ’t geld afvroeg en naar binnen zond: «Zeg an de juffrouw, ’k mot effe weg, ze mot in de winkel blijve hoor, voor de ontvangst hoor, zeg ’t gauw !»

Hevig was-ie geschrokken: godogod, zou-ie wat wete? zou-ie toch wat wete? kon toch niet, hij zorgde altijd zoo goed weer bij te werke wat-ie niet opgeschreven had in z’n ontvangboekie.

«Baas ik zie de juffrouw niet.»

«Nee, wacht maar, ik zal ’t wel zegge.» Hij liep naar de keuken, waar z'n vrouw was: «Zeg, Selien, kom is hier, je mot zoolang in de winkel blijve hoor, je het ⁹r best de tijd voor, dan smoes je maar niet zooveel met de meid, bedonderd, je ken de winkel niet alleen late!”

«Nou . . . nou . . . bedaar maar ... ’k zal wel