Dievenschool

Volgende dagen stal hij weer, moffelde briefjes weg, hield geld achter dat betaald was. Er werd niets gemerkt, er werd in schijn gecontroleerd, maar onnagezien weggestreken en vergeten in te veel aandacht voor eigen goocheme buitenkansjes en ongeordende zakendrift. Het was zoo gemakkelijk voor hem, het waren allemaal heerlijke buitenkansjes, prettige winstjes, waar-ie zich langzaam beter van kleeden en vrijer van bewegen ging. Het was een gewoonte van zijn vak geworden, de baas, dacht-ie, zou ’t ook wel begrijpe, daarom vertelde-ie altijd van z’n eigen genijvetjes¹). Zijn denkleven kwam zich daar allengs over te verdeelen — ’t plezier van avondjes als-ie met de jongens uitging, ’t nagenot van de gezellige bespreking, een nieuw stukkleeren, een lekkere maaltijd. Voor zekerheid bleef hij nu leenen van de baas, en ’t verdiende en ⁷t gestolene geld hield hij met aandacht uit elkaar, voorzichtig afbetalend en ’t eens uitstellend, om niet te toonen da.t hij meer had. Er waren tijden, dat het achterhouden rustig voortging en toenam zonder minste vrees voor betrapping. Maar dan kwam een keer, grillig, op een goedgebuiden dag van den baas, plots zijn oneindig ¹

¹

genijve = diefstal.