Dievenschool

zijn toegenepen keel en hard-striemend voelde hij haar ver-oordeelen en terugkrabbelen, als een bij oogenblikken in r waargenomen kleinheid;; maar zij had hem ,als d’eenigste tot spreken gerechtigde, toch tot zelf twijfel verstomd. Moè — óp — lamgeslagen, weifelend waarde hij rond in dingen van werK, onzeker van denken als in duizelschemer. Hij had ook zoo vreemd willen doen, dacht-ie dan, eerst vertellen van den avond — dat malle was toch ook al lang voorbij weer. Wrevelig na de teleurstelling hinderde hem ’t berouw over zijn heele-maal zich geven, en dan haar te zeggen van z’n uitgaan, hoe had-ie ook zoo dom kunnen zijn — krankzinnig zouen ze ’m verklaren as-ie 't aan verstandige menschen vertellen zou; de jongens zouen ’m vast een half jaar achtereen doodzwijgen of treiteren — hoe had-ie zoo krankzinnig kunnen doen ... ’t was goed ... ja ja ... wat wou-ie daar denken gaan ? Ja, ’t was goed en gelukkig verstandig geweest, dat-ie 'r niet over dat gappen gesproken had .,. god god ... hij zou d’r fijn zijn ingeloopen, nou nou.

Zij, was nu blijer en rustiger wel, dat ze hem beter had leeren kennen, zij had zich dus ook bedrogen in hem van 't begin af aan, hij deugde niet als de anderen. En in 'r ontnuchtering — vrouw opgevoed voor den man — ’t eenigst levensdoel hem bij te blijven altijd en vrede te houden, voelde ze zich als even schuldig ... had zij met dien jongen wel heelemaal zoo vertrouwelijk mogen zijn? En dan was 't ineens veel rustiger in haar, een gelukkig bedenken, zij hadden elkaar nooit aangeraakt, het was goed, zij had zich toch altijd op ’n afstand weten te houden. En zij drong zich