Dievenschool

«Bah!» zei ze. «Bah! daar walgt iedere vrouw voor, — daar he’k geen verontschuldiging voor, da’s voor mij ^Jt vuilste, dat ’n man kan doen!»

Een grooten huildwang had-ie doorgeslikt en hij kneep zich in z’n wangen met eén hand achter d’andere om z’n hoofd verscholen, om van den laatsten neertrap niet voor haar aan ’t snikken te beven. — «Daar benne jullie vrouwe voor, om zoo te redeneere» stiet-ie schrokkig uit z’n keelnauw, «d’r binne d’r toch anders wel, die u nader benne dan ik en die d’r niet heelemaal vreemd aan benne. Nou waar blijve — nou eerlijk blijve!»

«Dan bé-jij nou niks bèt3r,» zei ze, «’k walg van d’een mèt d’ander.»

«Heb u niks anders te zegge ?... niks anders... an mij niet ?»

«Ja, da’k d’r om zou wille huile — ik zie je.»

«Dan benne we wel zoowat uitgepraat,» zei-ie opstaand met haar toegekeerden rug.

«’k Denk ’t ook wel» zei ze, even dof, «’k weet nou meer as genoeg.»

«En ik, ’k zal maar heengaan...,» zei-ie schor-diep, met het donkere weten in zich.

En hij keerde zich naar de deur.

Zij liet hem gaan, bleef zwijgend met gekruiste armen zitten op ’r stoel, zuchtend van de inspanning, waarmee ze ’m vond bestraft te hebben. Zij had geen spijt van ’t gesprokene, en in ’r teleurstelling lei ze haar hand onder ’t hoofd op tafel, bestarend de verschemerende kamerhoek.

Kloppende bonzen als hamergedonder beefden er beneê