«O, kom, da5s klets, d’r is nog maar zat anders te doen, dan die vuiligheid, dat geloof ’k niet, dat ’n mensch met goeie dingen in zich daarin hoeft te vervalle.»
«Wat jullie vrouwe klets noeme» zei-ie bitter, «dat binne de eenigste dinge die waar zijn... geloof u dat ik ’n mensch ben met goeie dinge in ’m?»
«Ja,» zei ze glimlachend van den ernst af, om ’ m te vleien.
«Echt ?»
«Echt.»
«Dan mot u maar rekene dat u overtuigd bent,» zei-ie bót, z’n hoofd keerend en z’n brandende oogen met z’n mouw bewrijvend.
«Overtuigd?» schoot ze uit, «mot ik daaruit begrijpe, dat jij ben méégaan doen?»
«Ja. — U hoef niet zoo te snauwe, omdat ’k de waarheid zeg; dacht u dat we van ijzer ware, dat ik me alles kon late doen ... ’t kon me niks meer schele, ’k kon ’t zoo niet uithoue.»
«’k Geloof ’t niet,» zei ze, «bè-jij dat patsersleventje ingegaan . .. jij?»
«Ja ... ik — ik. — Versta u me nou goéd. Ik!» zei-ie bitter, «ik ben gaan boemèle — wat jullie mevrouwe boemèle noeme — begrijp u me nou goéd — ïk zellef, en nou mot u flink de neus optrekke, toe maar, vies van me weze!» grauwde-die naar ’r op, maar met den aandreigenden angst, dat ’t gebeuren zou, dat ze ’m den laatsten schop zou geven.
«Bah!» zei ze minachtend, «dat valt me van je tege.»
«Hoor ’k dat wel goed,» zei-ie, eindelijk z’n keel en z’n hoofd door schreiklitten beklommen, «zeg u werkelijk bah?»