Dievenschool

c’t Kan wel weze, maar ’k wor toch altijd naar huis gestuurd.»

«Wat wil je dan jonge, godogod, je bent toch geen kind meer,» zei ze, beklemd, hem willend overtuigen om zichzelf ook gerust te stellen in ’r angst voor te groote dingen.

«Dat is ’t,» zei-ie dof en dan, waar ^?t rauwer begon te kermen: «jezis kristes daar, leg u me nou niet te treitere, dat is ’t ’m juist, da’k geen kind meer ben.»

«’k Begeer je niet te treitere,» zei ze zich nijpend tot kalmte, «^Jk wil je alleen wat wijzer hebbe, dat probeer ’k iedere keer, maar ’t helpt me niet, *k vin je altijd weer even ongewoon terug — waarom bè-je niet blijve geniete van die meziek, en die je dan hallef gek het gemaakt, was dan vrij wat verstandiger geweest.»

«Kan wel,» zei-ie, tegen vechtend als ’n kind.

«Wat voer je nou zoo’n avend uit, as je vrij bent, in huis legge zeure, in plaats van mooie dinge gaan hoore en zien — die houe je van je kameraadjes af, waar je zoo noodig hèt van af te blijve.»

«Daar zorrege andere wel voor, da’k daar niet af blijf,» zei-ie, angstiger verwijtend — hij voelde al even tegen z’n juffrouw te spreken, maar ’r vertrouwelijkheid deé ’m doorvertellen, ze zou ’t alles weten nu ... ’t goeie, dat-ie in ’r wist, zou-ie met z’n aanklacht pijnigen gaan. «Daar hoeve de kameraadjes je niet in te hellepe, in dat leelijke, daar hellepe je andere in, die d’r niet over na kenne denke.»

«Andere?» vroeg ze tegenschermend, «wie andere?»

«Wie — wie — waar we ^Jt nou over hebbe, die brenge je ’t eerste d’r in.»