Dievenschool

«Meen je ’t écht? Had je mij wille hebbe?»

«Netuurlijk, écht: en echt meen ’k % ’t doet me zeer da’k ’t vertelle ga> maar nou moet ⁹i ⁷r maar uit, ’k had zoo graag u alleen getroffe, 'k was zoo heerlijk half gek gemaakt door die meziek, zoo prachtig hallef gek was ’k toe, ’t is nooit weer zoo geweest, toen had ’k met u moete prate, met u alleen.»

«Over de meziek?» vroeg ze zachter.

«Ook, over nog zoo heel veel meer, ’k weet ^Jt nou allemaal zoo niet meer, ’k heb na die tijd zooveel andere dinge an me kop gehad, zulleke beroerde dinge, zoo’n tijd meegemaakt ... as ’k maar wist, da’k ’s uit mocht prate, dan zou ’k misschièn, ’k weet niet...»

«Uitprate mag je toch ommers tege me,» zei ze, zich ellendig voelend om z’n dof-gebroken toon en neerhangend lijf, «je weet toch dat je dat doen kan met mijn.»

«Ja, maar *t is geloof ’k *n beetje te laat geworre ... ’k weet niet ... ’k zou wel wille . .. maar ’t is nou zoó niet meer .. . dat is niet te zegge, d’r is zoo véél gebeurd in die tijd... ’k had niet: zooveel trappe motte krijge, iedere keer as d’r wat moois in me was... zoo is ^;t altijd geweest, toen ’k in huis sloop, om u te vinde, werd ’k an ’t schoene-poetse gezet. Met lachies en verrekte gijntjes... hond maak me schoene schoon .. . dan — dan krij je ’n trap voor de boodschap... verdómme ...»

«Je mot niet huile gaan, mallert.»

«^Jk Huil niét — o neé — ’k denk d’r niet an,» hokte-die.

«Je had je toch anders kenne gedrage niet? Je doet ook altijd zoo mal... ’k weet niet.., zoo anders as *n ander.»