Dievenschool

naar den grond, maar ’k weet niet zoo alles meer.. ’t was toe zoo heel anders as nou, d’r is zooveel gebeurd in die tijd... ’k weet nou zoo niet meer wat er toe in me was... da’s d’r nou niet.»

«Waarom dan niet? waaróm ga je dan niet meer naar die concèrte, da’s verkeerd in elk geval, da’s niet volgens afspraak, d’r ware d'r nog veel meer nu die tijd, al heb ’k je niet gewaarschuwd — had je geen geld ?»

«Jawel, ’t Kost ommers maar vijftien cent, maar ... maar ’k had er geen lust meer in,» naderde-ie z’n willen, «’k ben andere dinge gaan doen.»

«Wat dan?»

«Neé, neé, ’k kan ’t niet vertelle .,. die avend het me toe zoo kapot gemaakt,» zei-ie aarzelend, zonder ’r aan te zien, «^Jk heb legge krepeere... je mót ’t dan maar wéte!»

«Mankeerde je wat?»

«Neé — Jezis nee!» stampvoeterde-ie, «hè god, as u me nou niet begrijpe kunt, toe doe nou ’s moeite!»

«Niet zoo heelemaal» zei ze, «^?k kan je niet zoo begrijpe!»

«Weróm nou niet, kan u dan niet wéte, da’k om die portemené niet weerom was gekomme?»

«’n Beetje wel,» zei ze om eerlijk te zijn, ’t min vindend ’m te ontwijken door laffe ontkenning, «’t kwam me wel wat vreemd voor.»

«Nee! daar was ’t niet om... ’t is zoo moeilijk te zegge.»

«Ja,» zei ze zuchtend: «da kan ^Jk wel voele.»

«’k Dacht u thuis te treffe zonder andere,» zei-ie benepen, mokkend-diep, altijd z^;n hoofd naar benee tusschen z’n handen, «’k had met u wille prate toe, toe liep ’t zoo beroerd...»