Dievenschool

effe de schoene te poetse, » beefde-die... «he’k wel voor u over ... och ’k weet niet, *k kan Y eigelijk niet zegge» ...

«Je kan Y niet zegge ., . zeg maar wat je te zegge heb, ik zal je niet verklappe, dY binne nou geen kwaje oöre hier.»

«DY is niks te verklappe.»

«*k Weet niet waar je naar toe wil» zei ze bang,

»Zal u me niet uitlache, als ’k ernstig prate ga...? anders hou 'k me mond, dan loop ’k liever de kamer uit.»

«An uitlache denk ’k niet» zei ze begrijpend. Ja, zij wist wel, wat-ie zeggen zou gaan. Maar nu eenmaal, in Y spelemeien achter haar impulsie aan, heengejoeld naar Y moment van den ernst, schokte de angst in haar voor Y zondig doen ... god! wat ging ze doen ... was het dit werkelijk wel... dit in haar leven ? Een vreemd verward gesuis was in haar denken gekomen, een overrompelend bewegen, waarin ze eindelijk tot eenigste rust zich weer vastgreep aan

Y    meest bekende, oude, veel verwenschte van Y bestaan, en de terugdenk naar Y effenheidsbegrip domineerde tot blijde tevredenstelling in de verwarring: god neé ... neé ... ze was toch getrouwd... had ze niet ’n man... en Y vele dat er óm was ... al de dingen die zich rond haar leven gesnoerd hadden sinds die binding, de dingen en de mèn-schen, die Y niet anders dan zoó wisten en duldden ... was

Y    niet een aanduiding dat ze daar hoorde? Was Y alles niet overdreven, en wat hij zelf dacht en alles wat-ie deèd, zou ze Y leven breken door daar aan toe te geven ? Zij dacht niet meer om hènx, toen ze zei, kalm besloten:

«Je kan toch uitprate niet?»

«’k Kan wel uitprate,» zei-ie met z’n hoofd in handen