«Waarom vraag u 't nou?> vroeg-ie brutaler, «’k weet ’t ommers toch niet, niet zoo knijpe hoor, da’s gemeen.»
«Zóó dan, raaj nou op!»
«Anne!»
«Precies!» zei ze vasthoudend.
«’k Kon ’t wel voele an de hande dat ’t Anne ’t was!»
«Waarom dan?»
«’n Beetje losser, ik kan ’t zoo niet zegge, nou zoo kan ’t wel, nou omdat ’t zulleke waschhande benne... allemaal groene zeeplucht!»
«Schurk, daar zal je voor mee!»
De handen voor zijn oogen gesnoerd, hield ze hem vast, en achter hem aansloffend, duwde ze hem waggelend de kamer in, op ’n stoel. Hij knipperde met z'n oogen tegen de lichtstreepjes die tusschen de gordijnen door dicht bij ’t raam ’m pijn deden en vond ’t heerlijk dat-ie zoo met verder toespreken even aarzelen kon.
«Hoe vin je dat nou hè ? dat he'k nou voor je vergelijke met Anne gedaan!» hijgde ze.
Hij streek even over z’n oogen en gezicht en lachend nu vrijer naar ’r op, zei-ie: «Oo... ben u ’t, dat kon’kook niet denke, u hebt me maar aardig gedrukt met die leelijke dikke ring aan de vinger.»
«Met me ring? met welke dan?» hield ze hem ’r zwaar vergoudde vingers toe en hij, onder ’t oogengefonkel nog nerveus, wees hem aan, «ja, daar kan 7k niet uit wijs, daar zit zooveel van die rommel aan die vingers, die is ’t ’m geloof ’k... nou maar ik moest ’t ook maar is doen ... met me vethande!»