Dievenschool

wei spelende buitenkinderen. Was hij, Moos er niet geweest, had zij hem niet gedacht als iets moois rondom haar, een stille popeling van jeugd door haar huis, zoo dicht bij haar om maar te vatten met haar handen, zoo om maar toe te lachen met welkom oogengelonk, zij had zich door spel of door botsing wel de aandoeningswisseling gezocht in ’t egaal-benauwende leven, of in liefdelooze hartstocht van den man had zij *t öpkirrend jeugdbeweeg wel weer in doen dommelen.

Hij, lachend gevangen, daadlijk inademend de zachte warmte van haar handen, werd overrompeld van geluk, toen-ie haar plotse gemeenzaamheid voelde en toen ze met een kaatsend golfgeluid door de gang lachte:

«Nöu-ou, raaj dan eris, haha! wie is ^?t ? je raad ’t vanzellef niet, dat weet ’k wel!» toen wou-ie, merkend dat ze zonder minste preutschheid met hem bezig zijn wou, niet roepen dat ^?t de juffrouw was; van ’t rustige zwart voor z’n oogen zou ze dan daadlijk die heerlijke handen al wegnemen, hij zou ’r niet meer achter zich weten. En lichtflitsend rapte het weer door zijn denken, al ^ft voorbije nu weer weg, ^yt wantrouwen, ’t minachtend verwijten, ’t ontkennen om *r getrouwd-zijn; zou ze dan toch wat houen van ’m? O, zou ’t waar zijn? Zoo dicht bij ^?m stond ze daar nu, het was nu geen tijd van overwegen, gelooven kon-ie ’t nou, dat ze om ’m gaf, en met hakkelende schokjes in z’n keel stond hij van hoofddoorvonklend geluk te lachen, om zoo ’r ^?n poosje te laten staan.

«Nou, nou?» schudde ze «zeg dan... wiè ... ’k wed je kan 't nie raje!» en met ’r pantoffeltjes bestampte ze de gangvloer.