Dievenschool

De baas was alleen naar ’t abbattoir gegaan om vleesch te koopen en Anne was met Roosje naar Groomoe gezonden.

In de gang, voor de deur van de kamer, waar ’t altijd schemerde achter de lichtdemping der dubbele gordijnen en de plompbeukende vleeschbouten, kwam ze naar hem toe. Ze droeg over haar kleeren weer de groote wije schort, als n jurk met breede flappen over haar schouders; dan was alleen ’t fijne frischwit-tulle dasje te zien, met ’n enkele zwaarzilveren broche, waar de lachende kin op rustte. Zooals ze daar bleef staan, lachespelend, met de handen fopverras-send gekruist voor z’n oogen, ’t prachtige haar in een enkele glinsterendzwarte bol omhoog gewrongen, en in de rozige oorlelletjes de zilveren knopjes, die in de donsvolheid van ’r wangen rustig blonken onder ’t zacht gepoezel van verdwaalde haarsliertjes, leek ze wel een groot mallachend kind, ondeugende meid, die na langen straf uitgelaten opspringt in brutaal-schaterend kwajongensgegiechel. Dagen en weken was het kalm geweest in huis zonder ruzie of blijdschap, ’t afmattende leventje van liefdeloos dulden en ontwijken. Daar had haar plots ’t begeeren genomen, met dien jongen te dollen en te lachen door het huis, jong te zijn als in de