Dievenschool

kleefden z’n kousen al aan z’n voeten, kletsten ze al neer met nalating van plekjes nat op de blauwe en witte tegels.

Hij sprak niet meer dan noodig was dien morgen, niet tegen hem, niet tegen haar en met ’t kind had-ie geen lust zich te bemoeien, mokkend liep-ie hen voorbij. Hij vertrapte ’t, aan de baas ’n paar ouwe schoenen te vragen,

— drie weken zou-ie ’t moeten hooren — neé, neé hij deé ’t niet... en as ie d’r niét over sprak? as ie ze gaf en niks zei? Dan was-ie lief, ’n goeie baas, liet z’n knecht niet te veel verdienè, maar, zie je, hij gaf nog welleris ’n paar ouwe schoene weg, weet je, en ook nog welleris ’n oud stukkie kleere, wat nog wel te drage was, watzoo’n baas aflèg, is voor zoo’n jonge, zoo’n knech die niet veel gewoon is, nog wel te gebruike weet je...

Den heelen morgen laaide tegen alles de bitterheid in hem door, tegen alle goeds en moois een schrille verwensching, en tusschen zijn tanden vloekte hij voortschuif el voeterend in zijn werk: nou was-ie gist era vet niet uitgegaan ... was-ie thuis geblevè, stil, had z’n kamerade late lolle.. . fijn gezellig, was-ie ’n goeie zoete jónge geweest en na schoèl gegaan en had Kaddiesch gezegd voor z’n vader,

— licht opgestoke bovè en zich opgeslote, zitte soeze over vroeger jare, vreemd als in geen tijde gebeurd was toen andere hoeraatjes maakte in de Nés; had-ie zitte huile van spijt... maar allemaal behalve hij hadde ze stevige laarze an, zoo heerlijk-sterk, weetje en zoo dicht, waar je de heele wereld mee af kon loope in de regen, gezellig en veilig-warm, hij stikte nou al van de beroerdheid over z’n natte voete. .. daar lag de heele stad vóór ’m onder de