Dievenschool

«Nee, waar benne jouwe dan ?»

«Kapot, 't slagregent voor de heele dag!»

«Beroerd, ’k heb niet hoor.»

«Toe zeg doe ’s moeite,., zèg.»

«Hê, leg toch niet te donderjage!», snauwde Sam, kregel in z’n eerste nuchterheid:: «’k zal toch niet zegge as 't leuges is!»

«Nou, wees maatr niet zoo bijs... ’k dacht dat je *t maar zei om door te kenne slape!»

En Sam, één vinger bezwerend neerstekend buiten ^ledikant, riep vóór z^:n eerste koffie: «Dan zal ’k niet gezond opstaan daar strakkies, dah! as ’k ze voor je heb nou! ’k zou ze je toch nie weigere!»

«As je niet heb, ka-je ze nie geve», dof zei Moos en naar den kamerhoek liep hij, nam de neergeworpen schoenen weer op en trok ze aan. Door éen voorschoen tipte een blauw kouspuntje, hij wrong het op en bezag het: dat zou daar straks ’t allereerst doordrenkt zijn. Maar bei zaten ze hem onvast en uitgezakt, hij voelde geen stevig neerzetten van zijn voeten, in een akelige losheid woelden zijn teenen, in de weeke neerzetting van de dunne zolen was de grondhardheid aan te voelen. Voor z’n heengaan zag hij naar ’t tafeltje, waar jaartijdlichtje, dat niet mocht worden uitgeblazen, nog te branden stond. Ja... ja ... het was prachtig . „. ’n zoet ventje moest-ie weze .. . dan zou *t wel meeloope... hij had toch ’n lichie opgestoken voor z’n vaders sterfdag-verjaring... daarvoor mocht-ie nou is fijn vandaag met z’n poote door de regen sjouwe. — Toen-ie in den winkel kwam was-ie al nat,