Dievenschool

teleurstelling nijdigde hem toe, het leek of ’t nooit weer droog zou worden, zoo nam ’t even allen moed tot verdergaan van hem, na dagen mooi weer, waarin hij aan zijn doorgesleten schoenen niet gedacht had. Daar kwam opeens die verwenschte treitering der kleine dingen weer, dingen niet geteld en vroeger onberoerd door zijn verbeelding, maar die hem nu altijd ’t mooie wurmend te verpeuteren kwamen. Het was al enkele malen gebeurd dat-ie heele dagen geloopen had, zijn schoenen zogen de plassen in, die drongen door zijn kousen en elke stap werd er een ellende, een marteling van. Kinderachtig hopend, dat ze nog wel goed zouen zijn, nog wat meevallen zouen, nam-ie de schoenen op en bekeek ze. De belapte dingen, lang en breed, stoffig van zonnige dagen ’t in de hittelaaiing verharde leer, nam hij in z’n handen, en als treiterende schuinkijkende gezichten waren ze, die hem loens toegrijnsden. In spottenden lach plooiden de wreven, sarrend-lang-dom en onsmakelijk staken de neuzen vooruit, uitgezakt over de doorsleten zolen heen, met diepharde begruisde rimpels en ruigroode ontvelde stootplekken bij de enkels. Hij zag 't modderwater er al binnendringen, hij voelde z’n voeten al nat en klittig in ’t al aangehoorde regengekletter, in de al geziene glimstraten met spetterende blaasjesplassen, waar de eene na de andere voet in neer zou plompen. Een gewrok, een haat grimde weer in hem, kittelend, tot hij zijn nagels in ’t elastiek van de bottines griste en lippenpijnigend met z’n tanden-nijp aan de lussen rukte:    beroerde dinge — hahaha! —

zoue z’em wat doen ? hahaha! voor de schoenen, voor twéé schoenen stond hij daar machteloos, hahaha! Als iets