Dievenschool

«Met koek ?» zei-ie «nou nou !»

Toen zei ze, met lieven glimlach: «omdat je nou naar schoei ben geweest.»

«Zal u zorreg zijn, óf ’k daar ja of neé naar schoei ga.»

«’k Vind 't toch wel aardig», zei ze eerlijk, «datje voor je jaartijddag nog zoo’n uitzondering maakt, ’k vin die dinge wel lief, jij dan niet ?»

«Ik vin alles lief, vooral as u me koek bij de koffie geeft», zei-ie, den ernst nu ontwijkend, wijl ’t te ernstig mooi nu in hem was.

«Nou bè-je weer flauw, bè-je morregeavond vrij ?»

«Ja, hoe kom u daarop»,, zei-ie nerveus, denkend aan iets bizonders, om den eersten concertavond.

«Nou, dan mag je nerreges naar toè gaan hoor, dat weet je zeker wel hè ? en dat zal je dan toch ook niet doen wel ?»

«Welneé, vanzellef niet», vond-ie V weer lief: «u ben nou weer 'n moèdertje... mot ’k nog zoo geleid worre ?»

«’n Beetje wel», coquetteerde ze met ’r hoofd en oogen, en hij dacht: ja... ze kon wel gelijk hebben, als ze alles wist.

«Mag ik dat dan niet weze, nou ?»

«Och, as u d’r plezier in hebt, waaróm niet», liet-ie zich weer aanhalen, «as u d’r kans toe ziet, om ’t vól te houe, dan heb u permissie.»

«O, anders niet, hè? niet zoo dilettanterig bedoel je hè?

«Niet zoo nou en dan eris, ja», zei-ie scherper dan zij begrijpen kon:    «daar geef ’k niet óm.... dat hindert

maar.»