Dievenschool

En onder ’t gedeukte hoeddopje hoofdschudde *t kereltje z’n verbazing, half toeknijpend de roodomrande oogjes:

«O-ja... is ’t toch waar? van uw’s vader? wanneer is die dan gesturreve ?... Ik meen ’t was van uws móéder geweuze... is uws vader dan ook olewesjolem, hè ? noü-’k meen hij was nog nie oud, wat ? ’k heb ’m jare gekend — ja, hij het menige snoepecent van me gehad hoor je... hè hè, och, óch.»

«Neé neé, u zal wel de verkeerde hebbe», glimlachte Moos.

«Ben u dan niet van Eli Soep? Ik meen u ben toch van Eli Soep van de Zwanegrach niet ?»

«’k Ben van buite.»

Tot breeden glimlach trok ’t oudje z’n mond en liefjes-hoofdschuddend, dreunzong-ie ’n:    «o, o hè hè .... neemt

uws me    dan    niet    ferkwarik ... dan heb    ’k me vergis...

nöh, ’t is    zoo    erreg    niet hè ? ’k heb    'r toch    niks geen kwaad

an gezèg. .. nóh, nog veel jarè dan, wie u dan bin, hè...»

«Dank    u»    zei-ie    en bracht z’n    tallies    terug naar den

sjammes,    die    hem    «ook nog veel    jare» wenschte en hem

weifelend aanzag: «Kom u morrege ochtend bij gezond?»

«’k Denk ’t niet... 'k' weet niet», zei-ie, bemerkend, dat-ie ’n fooi had moeten geven.

«O — nou nog veel jare dan», herhaalde de Pedel.

Hij bedankte en keerde zich snel om, om heen te gaan maar bij den uitgang zag-ie ’t mannetje tegen de gazzen de schouders ophalen:    dat was ’n boèr, hij wist natuurlijk

niet beter.

Thuis stond koffie met koek voor hem klaar.