Dievenschool

«Mot u ’n talles hebbe ?»

«O, as u wil.»

«Zeker, kan u krijge.» — Daadlijk bracht-ie hem een vergeeld bidkleed, waarzonder ie geen kaddiesch mocht zeggen en groot-ernstig werd het hem, toen-ie alleen luid op ging voordragen, vooreerst sinds lang, en nog wel hier bij allen vreemden in ’t kleine holkaatsende lokaaltje. Zijn grove stem werd er schuchter van en ’t eind brabbelde hij slordigschielijk af, den slotzin verslikkend in gegeneerdheid. Bij 't eind van den dienst had hij 't nog eenmaal te doen, nadat-ie uit z’n tefello devoot had mee gebeden, ongemakk’lijk-plechtig ’t staande gebed met z’n voeten bij elkaar geschoven, voor en zijbuigingen en passen achteruit — vandaag was een dag van herinnering. En toen allen op z’n laatste Kaddiesch hun omein gezongen hadden, wierp-ie z’n tallies af en vouwde 't op. Veel mannetjes kwamen langs zijn bank, en schoon-ie hen nooit gezien had, belangstellend negen ze naar hem heen hun donkere koppen en fluisterden glimlachend hun «Het u jaartijd ? Nog veel jarè!

’n Oudje, strompelend over den schurenden zandvloer, vriendelijk herkennend lachte op hem toe en deed zijn vraag: «Heb u jaartijd, jongeheer ?»

«Jawel.»

De bevende rimpelhanden leien zich om den rand van zijn bank en in ’t smalbleek gezichtje pijnde de verleefde glimlach, toen-ie van heel dicht bij vroeg:

«Van wie, a-as ik vrage mag?»

«Van me vader», zei-ie verwonderd.