Dievenschool

Dien avond had-ie met de jongens afgesproken uit te gaan. Maar ’s middags in den winkel, schoon hij nooit met z’n broers briefwisseling gehouden had, ontving hij een briefkaart van Joopie, die hem herinneren kwam aan den jaartijd van z’n vader:    de verjaring van diens sterfdag.

Nooit had-ie Kaddiesch gezegd in dien tijd, door niemand was er over gesproken en hij had er niet aan gedacht, ervoor naar de kerk te gaan.

Onverwacht, werd hem daar ’t berichtje van buiten een schrijnend verwijt. Het was plots even de aanraking van èl wat dof-zwijgend in hem neerlei, allengs in hem te versterven scheen en een schokking bewoog in hem van schreiend berouw.

In den winkel, waar hij ’t aannam, las hij het gekrabbelde kaartje moeilijk door en even bleef hij starend staan, tot een wazige vreemdheid voor zijn oogen kwam, de rond-omme dingen uiteenweken, menschen en stad, alles en alles, ’t verstikkend-stroeve gleed weer even van hem weg, ’t zware, ’t hard-donkere, en alle wondere zachtheid van zijn wezen kwam op schreien uit ’t diepst van zijn lijf, heel diep-weg naar boven, naar zijn keel waar het