Dievenschool

Zij — geloofde nog in zijn droeve vereenzaming.

En waar zij hem zag, nu eenmaal gedacht als iets moois, iets dat groot-alleen stond in de brallende wenteling van levensvuil rondom, iets van eenvoudige kracht, om rein te zijn in diep-wegschuilende kinderlijkheid, die zij enkele malen gezien had; waar zij hem zag alle dagen, met haar kortelijk oplevende phantasie hem beeldend tot iets aparts, tot iets stil-gekomen lichts in haar leven, werd hij even een groote attractie voor haar; en zijn doffe moeheid, de allengs aanwarende versimpeling van zijn verbeelding, werd haar een mysterie, dat heviger prikkelde tot inniger vertrouwelijkheid. Zoo lachte zij hem toe, in de korte oogen-blikken van hun samenzijn; zij verweekte haar stem tot meerdere teederheid, zij voelde dat zij hem aanhaalde...

En zijn jeugd, de frischheid nog van zijn jonge wezen, het dons van zijn snor, het zuivere rood van zijn kleine lippen, alles mooier en frisscher gedacht nog door de gewaande wilskracht van zijn onthouding, die pijnden haar telkens en telkens tot dichter nadering. Tot zij ’t zich niet bekennen wilde eerst uit preutschheid, maar, maar . .. hem welis kussen wou, kussen, hem zachte lieve woordjes zeggen, hem toelachen als *n kindje, hem wiegen in haar armen, hem geven al wat hij vragen zou, alles... god I haar mond en haar oogen en haar hèar... haar heele mooie lijf... tot ze hem overstelpen zou met weelde, tot zijn stille oogen zouen lachen... tot hij op zou leven... zoo’n mallert, die zich nooit wou laten helpen... zoo’n stille jongen, maar goed, maar zachjes, maar lièf en stérk____