Dievenschool

Het was een knappe,, frissche, blonde meid, met hagelwit van schort en mutsjesplooien bij 't heldere blokjesblauw van ’r krakende jurk.

Kuchend, van z’n nog na-kittelende lachschudding, slurpte de baas met z’n kleine, gniepige beestenoogjes de rozige frisschheid van haar wangen en met ’n bliksemend langs-glijden van ’r gestalte:    «Hi hi hi, juffie, kom is hier,

binne ze d’r an gekomme bij je? ha ha, kan 'k me best begrijpe !»

Toen draaide hij gauw zijn snorren op voor ’t gespiegel in de deurruit.

Moos, nog altijd in herinneren van de nu zékere twee kwartjes, lachte, schuchter onderzoekend ’t gezicht van ’t eenvoudige meisje, dat strak bleef, en iets in zijn wezen was er toen wel, dat den baas een vuile vent vond.

«Wat mot je hebbe?» probeerde de baas nog eens: «hè? hè? zeg, Mina, wat mot je hebbe?» En hij gnuif lachte vet tegen Moos, die nu toch voelde mee te moeten lachen.

«Wil u zoo gauw mogelijk vleesch late bezorrege?» vroeg ze, strak-boos, maar rustig en van z’n vuilheid niet gediend, met ’r vingers nijdig ’t marmer van de toonbank betrommelend.

«’k Zal lekker voor je zorrege hoor juf», zei de baas.

«Asjeblief dan» bleef ze geplaagd antwoorden.

«Denk d’r om Moos.»

«Ja baas.»

«Goeiendag,» zei ’t meisje en in ’t voorbijgaan tikte haar de baas tegen de ronde kin, tot ze woedend terugtrok.