Dievenschool

De baas begon te lachen. «Godomme, zeg, je ben nèt *n kind. En as ik je nou ’n tientje meégegeve had? hadt je d’r zeker een van 'n tientje meegebröch, niet? ha, ha!»

Een angstige benauwenis gleed van hem weg, en met moeite z’n blijdschap verbergend, zei-ie, met even weer opgeheven hoofd, schunnig glimlachend:

«Nou, nou baas, gekheid, zóo stom ben ’k nou niet.»

«Nou ja» zei de baas «daarom niet, ’t is niet te duur, ’t is ’n goed messie, ’n zorg, ’k heb altijd maar liever, dat je ’n rijksdaalder betaalt voor wat goeds, dan twee rijksdaalders voor wat slèchs, hi hi!» en hij grinnekte om z’n gijntje.

Toen lachte Moos ook maar even, al vond-ie ’t flauw. Maar alles om hem heen werd hem eensklaps zoo gezellig, zoo warmpjes-intiem, zoo alsof alle kwaad maar liefjes vergeven werd, de lach van den baas scheen hem plots zoo wèl gemeend, zoo innig vertrouwelijk, dat hij alles voor hem gedaan zou hebben, wat gevraagd werd. Hij vergat, dat hij het geld gestólen had, het was of het hem met een gullen lach gegeven was. Het was hem, of de baas het wist, dat-ie ze had achtergehouden en nu maar uit louter liefheid de leelijke dingen overglipte. En het werd hem al blijdschap en warmte toen de baas zei:

«Kom is hier, hè*jij Blitz bediend vanmórrege?»

«Ja, baas.»

«Twee pond het-ie gekrége, niet?»

«Ja, tweè pond lappies toch ? en ’n stukkie vet van ’n hallef pond.»

«Kom is hier zeg, je het *r toch zeker niet te ruim gewóge, hè ? je weet wel, dat stuk pès, die