Dievenschool

ióo

Toen zag Brampie hem zijlings- onderzoekend aan en trok z’n schouders op: «Maar godverdomme kerèl, hoe plooi je n’et dan in godskristenaam, kom hier» en hij telde op z’n vingers:    «je kleère, je slaapgèld, je gèwwrecente, je

schoéne — mag ’k bij óns toch wel apart rekene, wat? — dan je duizend jassies in ’n jaar, en dan nog zoo eris je khleine versnaperingetjes ... as jij d’r van komme kan ...»

«Nou» redeneerde Levie overtuigend «och in èmmes zit-ie ook altijd in de schwindel, ögh, ’n mirakel, op zoo’n manier weet je ook niet, waar je zik rèngele ofsmijte zal, en as je nou heèlemaal ’n paar kwartjes of ’n gulde méér verdient in de weèk, ka-je d’r dan nóg rond van komme ? ógh,    èer verseilt eppes, ’t binne allemaal

béste, goeie bravè bazè die we hebbe, maar we mótte maar verstandige weze, en maar hope, dadde ze op ’n goeie dag same de kóu we koors krijge!»

«Wat geeft dat nou allemaal», zei Brampie, «bedien jij je d’r nou van, as ze de kouwe koors krijge, ógh! wat zeg jij nou Moos, gap jij maar niet hoor jonge, hè-je ook geen kans,    dat je    nog is    an-e-Sjabbes    met ’n fetsoenlijk

stukkie kleêre    wél    op de    straat ken    komme, ha, ha!

nee, kom nou    eris hier, zal    ik je eris ’n    goeie raad gevè,

as mijn baas mijn ’n gulde door de neus ken hale dan doet-ie ’t, versta je ?    Maar    elleke    keer as-tie    ’t nou probeert,

en ’t lukt ’m niet, dan denk ik: wacht sodemieter, dat kost je d’r twéé, en wat meen je ? as ik zeg:    ’t

gebeurt, dan gebeurt et, maar wat ik je nou rade wou: as je nou eris zoo’n voordeeltje hét, dan mot je d’r zuinig op weze, en dan bewaar je al die voordeeltjes bij mekaar —