Dievenschool

niet in ?... iedere dag ?... hoe was ’t mogelijk hoe ging ’t altijd maar goed?...

Een morgen had-ie met de jongens geloopen toen hadden ze *t er over — over ’t gappen. D’r waren er zoo’n boel die gapten. — Brampie zei: Ze gappen allemaal!

«En gappe de bazè dan niet?» had Joopie gevraagd. «En as jou baas je nou geregeld onder ’t wich vleesch laat wegbrenge, of as je liege mot tege de grossiers, elleke voet vleesch raàk!»

«Nou,» zei Le vie «dat mot je niet rekene, want de grossiers die rekene    daar    weer op ; énkel    maar    de    vraag wie

’t éérst gegap het, maar zal ik je nou eris wat vertèlle, de baze èn de knechte, die gappe allemaàl, de baze die gappe ^?n boèl en de knechte die gappe *n bèetje!»

En Levie had    hem gevraagd:    «Zeg,    Moos, kom is

hier : waar    gap    jij nou van, van    de wins    of van de

keère.» — — En ze hadden allemaal gelachen.

En Levie, met wie-ie al maanden weer goed was, zei: «Misschien wel allebei, ik mot je zegge; ik kom dV rond vooruit, ik gap van allebei ’n beetje, zié, dan loopt ’t ’t mins in de gâte!»

En ze hadden wèer gelachen.

Brampie, vertrouwelijk, kwam naar hem toe en fluisterde achter z’n    hand:    «Neé, bedonder    me    nou    niet, van

de wins of van de keère, of van 't vèt of van de mager, dat dondert niet, maar je waarheid, maak jij nou werachtig as gód nooit eris zoo’n heel klein foegelarijtje ? zeg !»

«Verdómd kérel, geloof me nou!»