Dievenschool

kan toch makkelik gebeure niewaar ? kan makkelik gebeure, nou, kijk toè, dan zit ik toch maar met vièr en ’n halve gulde an me broek, niet?»

Angstig had-ie teruggelachen:    «ja, da’s wel waar ...

nou, as u ’t af wil houe... dan zal ’k me nou wel rédde zie, da’s ’t woord niet...»

«Nee nie noodig», had de baas, om royaal en goed te lijken, toen afgewezen:    «voor eenmaal zal me dat nou

me zorreg zijn, 'k zal je nou niet dwinge, zoo beroerd verlang ik nou niet tege je te weze, maar 'k wil maar effe angeve, hoe *n gammer as je ben, en hoe ver as je doordenk, nou ?»

«Ja *t is wel waar,» had Moos dan toegegeven, met’n knik van pijn-gelogen toejuichen, die den baas den goochemen zet nog eens herhalen deê.

En vreer, toen ^?t afbetaald was, terwijl-ie kameraden wachten liet op geld voor uitgaan geleend, had-ie nieuw gevraagd van den baas voor schoenen, dan voor witte jassen en broek; ‘t werk in stad en op de slachtplaats vervrat zoo gauw z’n kleeren en al bleef hij leenen, tot hem ’t geld verdeden al lastiger en pijnlijker te plagen begon; op Zaterdag kon-ie niet meer uitgaan, omdat-ie de beste kleeren bij gebrek in ’t vuile werk had aangetrokken.

Na lang aarzelen had-ie eenmaal 'n ouwe broek en 'n paar schoenen aangenomen van den baas, die liet ze maar verslingeren en hij had blaren aan z’n voeten.

Maar honderdmaal had-ie ’t hooren herhalen; wat pasten hem die broek en die schoene goed. «Zal ik sterreve,» — zei de baas: «jij kan ze best afdrage, nou zeg, je mot me