Dievenschool

«De schoene moet je me effe dadelijk angeve* zei de baas, zonder te weten waarom. Terug naar de keuken haalde hij ’t eene paar schoenen en zette ze binnen voor hem neer.

«Prachtig» complimenteerde de baas «kijk daar is vrouw, hoe ja knech kan schoene poesse».

«Jazeker» lachte ze zonder opzien «hij kan meer as brood ete». Maar hij zag haar niet aan en met ’n zwak goeienavond liep hij de deur uit naar huis.

Op zijn bed bonsde hij zich neer — een smartelijke onbe-slotenheid verweerloos kreunde in hem om nu, moe en wrak bleef hij liggen in *t kamerdonker, zonder lust tot de daad van ’t lichtje opsteken. Hij wist niet, wat was nu sterker in hem gebleven — z’n vernedering of z’n begee-ren, was zij nog te bereiken dan ? of had ze hem al weer weggeduwd... Of was het alles waan geweest straks en al dien tijd — waan van enkele uren en zou er heel niets tusschen hen zijn? Moest ie zoo weer terugtuimelen in zijn martelende leegte ? En blijven lachen om de liegende saam-gang van hun twee vreemde levens, die daar voor hem brutaal huichelgebaarden dicht langs zijn snakkend en snikkend verlangen? o, dat gansche negeeren nu weer van zijn heele zijn daar straks, van zijn groote prachtigwijde willen naar haar bijzijn, naar ’t willen geven van al de heerlijke liefde die in ’m te wachten hijgde... Dat nu weer ineens niet naar hem omzien; was ie niet in *r huis geslopen om V even met bevende handen te beroeren, z’n stem even tot 'r te doen zingen in liefste intonatie, ’t stille geheim van z’n heele geven er in neer te leggen?