Dievenschool

«Nie noodig» dadelijk nijdiger zei de baas «hij zal ’t wel effe doen, hij het toch niks te doen, hij wil dat wel graag effe doen, niet ? voor z’n meneer en voor z’n juffrouw, en anders doet ie ’t maar öngraag».

Vaagdompig voelde hij zijn oogen van ingehouden haat en geslagenheid naar hem heen gaan; naar haar met een hevig verwijten om haar quasi ontwijken, toen ie zei:

«Welnee... 'k zal ’t wel effe doen hoor, waar staneze?»

«Vraag maar an Anne* zei de baas.

«Waar is die?> vroeg ie bedremmeld, om z’n huilende teleurstelling niet te doen hooren in z’n toon.

«In de keuke», zei ze opkijkend en lachend, tot-ie onwetend meeglimlachte: «wat docht je dan, onder de toonbank? In de keuke zit ze en hier binne de kleere.»

«Goed*, zei-ie met verstroefden lach en ging de kamer uit. Vermorzeld lag ’t geluk in hem neer, toen-ie naar achter schuifelde om voor de kwaadgehumeurde meid de schoenen te gaan poetsen in z’n uitgaanskleeren. Weggetrapt naar de keuken wist-ie zich daar weer, door hem en door haar weggetrapt, zijn knechtschap gebruikt voor ’t in leven houden van hun leugen. Met een schrei-klit in zijn keel deed hij zijn werk, langzaam, zonder voortkomen en met tusschenpoozen van afkeer en aarzelen tot het uit de handen te smijten. Uit de kamer had-ie hun dure kleeren meegenomen en toen-ie eindelijk klaar was met nagelkrabben aan de spatten en ’t schuieren, met ’t hoofd naar de gang gekeerd om de in kniesbui zwijgende meid zijn gezicht niet te doen opnemen, liep-ie haastig weg en om de kamerdeur zei ie: hij had schoenen en kleeren maar in de keuken gelaten.