Dievenschool

hand geven, of die hand beroeren, door 'r iets aan te reiken. Hij zou zeggen hij had iets vergeten, en in de pauze was ie ’t even komen halen, ja — z’n portemonnaie zat in z’n werkbroek nog. Wat gaf ie daadlijk om die andere nummers van ’t: programma, dacht ie in ’n kinder-achtig-mal goedpraten van z’n heengaan en z’n wilde extaze voor den componist, die ’m daar ’t eerst van de wereld hemelhoog had opgetild, daar was toch niets meer van die Beethoven bij... nou daadlijk wou-ie ’r spreken... hoe zou ’t gebeuren... wat: zou-ie belachelijk doen, misschien niks durven zeggen. Maar ^;r dichtbij zijn wou-ie aanvoelen, ’r stem voelen tot ’m gaan, als ie z’n gehunker maar even mocht stillen nu aan ’r bij zich te weten, ogod, gelukkig, zachtgelukkig ...

Vreemdbe wegend liep-ie de half verlichte winkel binnen, bang dat de baas er zou staan, maar niemand vond-ie hier en hongerend-gretig zochten zijn oogen met een flitsenden blik tusschen de gordijnen door de kamer in.

Zij zat aan tafel onder de gaslampen haar krant te lezen en naast haar snurkte de baas onder z’n pet wakker van zijn voetstappen in den winkel en rekte zich, tot zij haar hoofd een vuiststomp ontwijken deed en Moos ook zag binnenkomen. Hij zag den baas iets gapend zeggen; zij keek met licht-pijnlijke oogen zoekend den winkel in, verbaasd hem te zien en keerde zich om naar de regulateurklok in den kamerhoek. Dan zag ze weer even naar haar man en boog zich opnieuw over de krant, toen hij van den winkel in de gang schreed.

«Bè-jij daar Moos?» riep hem de baas binnen. «Kom is hier effe.» Hij had zich daad’lijk wrevelig voelen