Dievenschool

weten, zijn heele grove wezen verweeken, zijn hoofd naar haar buigen en zijn ziel wou hij laten wiegen op ’t lispelend gegolf van ⁹r mooie geluid. Straks wou hij weer spreken, zenuwachtige stamelingen in de omsfering van haar bijzijn. Een angstige ootmoed werd het in hem, een bevende overgave, een verstorting van zijn gansche willen in haar kleinste begeer en. Wat was het alles zacht en blank en goed aan haar, soepel en lief en zangerigmooi. O, hoe gebeurde daar een tempering van zijn hartstochtelijke doen, een wondere kalmte was er nu eindelijk aangekomen, waarin zijn heftigheid zich ter ruste zou leggen, zooals het wildgloeiende kinderen gespeel wel schalklachend gevangen in donzen rust van namiddagsche sluimering.

Het kwam heel zachjes, zachjes aan, de luchte wording van een nieuwe emotie, zooals na droeve winterdagen de schuchtere, weifelende beving van Lente komt in de teere temperende luchten. Zoo werd het daar plots in den harden mokkenden werkdag een joelend geluid, zilverlachende beroering, die deed hem met den stillen twinkelenden levenszang in zijn borst, voorthijgen langs de avondstraat, waar ^?t zoekend gedrom van de menschen hem bruutrauw kwam tegen te koortsen. Even stond hij stil: wat moest hij nou ? naar huisgaan ? naar haar gaan ? en wat wat zeggen ... hij had zijn vrijen avond, zij zouden zich verwonderen, dat-ie dien niet gehouden had voor zich en zijzelf wist, ’t concert kon nog niet afgeloopen zijn, ’t zou nog geen negen uur zijn als ie thuis kwam. Maar voort liep hij nu maar, ’t was hem onverschillig wat ze denken zou, als ie maar even met ^Jr spreken mocht nu, ’r even ‘n