Dievenschool

o god, was het niet om met zingende keel God te danken ... hij kon het niet zeggen... niéts had hij om te zeggen zijn oppersthooge geluk — van geluk zat hij te trampelen en met hoofd en handen te wiegelschudden en tusschen zijn vingers door zagen zijn brandende oogen de licht witte gaslampen bloeiend gedragen hoog naar ’t koepelwijd getild, vér in *t zaaldiep bij de murmelend weggezwegen violen. — In zijn keel was een schrijnend prikkelzwellen van krop-pingen die riepen en kreten tot een daad — een daad moest er zijn ...

Een geklapper van juichende menschenhanden wiekte door de zaal naar ^!t podium en de man keerde zich onder het licht en boven het breede front wit neeg zijn hoofd naar de marionnetterig opgezeten menschen. In den uitgelaten jubel ging hij mee opstaan en met klopbonzend hoofd applaudi-seerde hij en waanzinnig rauw riep hij zijn hos naar den buigenden man. Toen liep hij zwaar van het afmattende gelukbevang de zaal door en in het even weifelend om-keeren, bedacht hij:    wat deed-ie nu... heengaan ? nu

al, pas éen nummer was er gespeeld. Maar dan plots keerde hij zich weer naar den uitgang: nee hij wou nu weg naar ’t frissche buiten, ogod hij wou haar haar hebben nu... nu dadelijk wou hij haar bij zich... en zeggen, en zeggen wou hij, van zijn groote uitspattende, onzegbaar zalige geluk... van zijn liefde wou hij zeggen, ja, ja, ja die was in zijn leven aan komen zingen, nu wist hij het, nu wist hij het zeker... dat ze was aangekomen in zijn verwarde wachtende voelen. Bij haar wou hij nu, en zeggen en zeggen wou hij, zich zelf niet meer