Dievenschool

En het sloeg haar even met al de schrijnende smart om voorbije zwakheid, met al het pijnende wee van klaterend-lichte illusie, die nu aankwam lachen, lachen voor haar nu pas plots rijpende verbeeldingsmooi, lachen met al het sarrende schoon van ongrijpbare dingen — zij zat daar in het fatsoen bekneld, dat was haar lief te hebben aangeleerd — en de zonde dacht zij ^Jt opwiekend wijken.

Maar dan—zij wist zich nog zoo jong, een meisje nog... ’t verlangen was daar spelend in haar opgebloeid in lachen en in schreien ...

* *

*

Zij had op de wandeling een kaartje voor ’t volksconcert voor hem meegebracht en *s middags had hij ’t van haar aangenomen, toen ze volhield, dat ie 's avonds aan de zaal anders geen bewijs meer had kunnen krijgen — ze had er toevallig aan gedacht. En weer hadden zij gebabbeld saam, lief-glimlachende gesprekken maar van schuchtere sympathie, maar die er beefde in de teêr-ontvankelijke ledigheid van hun liefdelooze levens. Zij had hem van muziek verteld, simpel en hakkelend had zij willen zeggen hoe mooi zij ^Jt vond, muzièk, en saam hadden zij ’t programma met den tekst gelezen, tot hij popelend verlangd had naar den avond, als ie vrij zijn en nieuwe schoonheid ontvangen zou gaan. En over Joodsche historie hadden zij gesproken, puurlieve dingen van Bijbelschoon, heel verre dingen op school geleerd — wist ze ’t nog ?... Ja, alles wist ze nog ... en hoe mooi vond ze '1: alles, wat ze elkaar bevochten te volmaken aan de verhaalfragmenten. In 'r naiefste zich-géven