Dievenschool

zijn prachtige denken d’eigen aristocratie draagt.

Die zich bejuweelen en belikken en in rijtuigjes rijen laten en zich deftig behangen met pandjesjassen van officieele modernerigheid Waarvan de aUerknapsten zich candidaat stellen voor gewichtige zeteltjes in kamers en gemeenteraad, om licht mee te mogen gnuiven mèt en groetjes te ontvangen van andere kamerende cententroepjes — en eindelijk nog koninkje te spelen onder ’t uitgemergelde Jodendom, dat voor den Jehoede de hoedjes af nemen en buigen blijft : *t is ’n heele toer voor ’n Jehoede om ’t zoover te brenge.

Haar omgeving was maar van heel even rijkgeworden luidjes, met pafdoode fatsoenbegripjes en ziekelijke lauwheid van denken. Met veel afschuw van onnette eervergeten meissies en veel vergoelijking voor nachtloopende jongetjes. Die hadden haar grootgebracht met overvloed van dure sjabbeskleertjes, met dure hoeden en ’n kast vol baljaponnetjes. Die hadden al het mooie van haar werkelijk geestig-Joodsche wezen af gebrokkeld, elke impulsie neergetornd, elke natuurlijkheid gladgeschuurd tot walgelijke bestudeerdheid. Zoo was al het bloemige van haar jeugd verstorven in al te vroege ouwelijkheid, werden al de zuivere neigingen van haar meisjeswezen vastgesnoerd in het aangebeden klatergoudgodje van hun af geloerde conventie.

Maar toen het ventje kwam om ’t beeldige Jodenmeisje, patsertje beestig verleefd maar met stevig restant nog van centjes die Paatje gespaard had uit Kaapsche tijd — ’t vak ging achteruit en de werklui vroegen te veel, hij liet zn zoon nu een slagerszaak beginnen — toen *t meneertje kwam om ’t deftig meisje, mocht ze niet weigeren; ’t was een