Dievenschool

^?n man is, laat staan hun man te kenne, die ze eenmaal of soms nooit hebbe gesproke.»

«Ja ja» aarzelde ze kleurend, «of 't soms niet tege kan valle hè? weet die vrouw dan alles vooruit?»

»Verdomme mot ze dat dan niet vooruit wete? Is *t dan *n grappie ? En as ’t dan tegevalt moet ze zich dan blijve late trappe en bespüge en zich alles late doen wat vuil is en beestewerk ?»

«Jij ken goed prate dokter, wat mot ze dan doen?»

«Wat ze dan doen mot? ... óf zich betere door weerom te schoppe óf ’r eige weg gaan: ’k hoor niet bij je, je bent ’t niet die ’k heb wille neme, nou wi'k me zellef weer weze, ajuu!»

«’k Feliciteer je» zei ze dof «je ben weer prachtig an ’t doorslaan ... heb jij daar de macht toe ?»

«Waartoe nou ...»

«Om zoo sterk te weze, meen ik» zei ze met klem, «dat je zou kunne breke met iets dat je d’r onder helpt — dat je wil sterker zou kunne zijn dan je noodzaak ?»

«Ja», voelde-ie zich kleurend liegen, weer meenend om ^?r toon dat ze iets wist: van z’n uitgaan — hij had toch straks nieuwen wil tot verbeteren gekregen, nou zou-ie z’n toon volhouden en ^Jr striemen:    «as    ’k wist» zei-ie

hartstochtelijk, «dat ’t me mooie leve vermoddere zou, dan zou ^?k om me heen trappe en slaan en bijte en schreeuwe en alles doen wat maar verweere is, of heelemaal brèke ja, wat u noemt brèke ja, dat zou *k ... tot 't knakte zou ’k breke !»

Zij schoof met haar stoel en lachte hem toe met zoekend gedoken hoofd: «Haha I heb ’k nou niet gezegd dat je door-