Dievenschool

«Bè-je voor emancipatie?» vroeg ze, kinderachtig-denkend, dat-ie vraagstukken bestudeerde.

«Wat is dat?», — vroeg-ie, «hoe noem u dat?»

«Emancipatie» zei ze «da’s geloof ’k ’n partij vrouwe, die zegge dat de vrouw niet het noodig te trouwe, dat ze voor zichzellef mot zorrege en vrij blijve.»

«O» zei-ie «he ’k nooit van gehoord, nou maar die kenne me zegge hoe laat of ’t is.»

«Nou, nou» lachte ze berispend.

«Vier uur» riep Roosje: «is ’t niet mama? is ’t nou niet vier uur?»

«Ja schat» zei mama «voor haar is ’t altijd vier uur is ’t niet? dan hoeft haar ook niemand te zegge, hoe laat of ’t is, is 't niet pop ?»

«Nou ja» zei-ie kleurend:    «god daar moet u nou

niet over valle, u zal wellis méér zoo iets hoore, niet ? tenminste ik meen da’k ook wellis zoo iets hoor zegge, dat erregesanders niet gehoord wordt.»

«Afgeloope» zei ze, «maar waaróm vin je dat dan ook weer niet goed? U ben niet gauw tevrede meneer?»

«Daar heb je nou de luiïgheid weer,» zei-ie, niet begrijpend dat ze ’m wou laten uitspreken: «der is toch ook ’n middenweg niet? ’n mooie middenweg zou ’k denke: kan *n vrouw dan niet zich zoo sterk make, dat ze alleen blijft tot de tijd, dat er een gevonde wordt, die bij ’r hoort ? ’n vrouw is 'n vróuw — die bij ’n man hoort — mensche die dat tegespreke motte opgeslote worre in ’n hokkie, die binne gevaarlijk, maar waar is *t dat ze zich maar weg-geve, zoó van de groote school af, zonder eens te wete wat