Dievenschool

Hij lachte haar toe, voelend hoe dichtbij hij haar getrokken had zonder persoonlijk te zijn geworden. Maar dan weer heftiger indenkend hoè ’t was, hoè ’t geworden zou zijn — rondom in de Jodenbuurt zag hij ’t eiken dag: «’n Wonder, schamper lachte-die:    «dat 't zoo gebeure gaat, is ’t de

schuld dan niet van de vrouwe soms? Hünkere doen ze naar ’n man — of ze van ’m houe, da’s ⁹n vraag die gedaan wordt nadat ze op ’t Stadhuis geweest benne — maande later wordt dat pas besproke: èerst of-ie 'n broodwinnikie het, of-ie goed sjachere kan, hoe viezer hoe voordeeliger, as d'r maar ’n mooie zije goppejapon en ’n ruiker fijne roze van over kan schiete en dan geregeld ’smorreges de melk en de eiere en ’n mooie luiermand, zeg ik leuges? ’n man, ’n man, ’n kunst om ’n man te krijge, ze vermoorde zich met plezier d’r voor, nou is d’r niks te doen hè? nou is d’r heelemaal niks anders te doen voor ’n vrouw dan om visites te make met de gosen en verpeste wittebroodsweke door te brenge, nou is d’r heelemaal niks anders voor ’r te doen, niet?>

<’s Waan zei ze nadenkend, toch even overbluft door de kittelende heftigheid van zijn stem, door de heerlijke opwinding die in z’n grauwe, half toegeknepen oogen tintelde, door heel ’t bruischende beweeg van zijn adem, dat een nieuwe vreemde siddering van geluid bracht in haar gansch doode omsfeering — een brutale golving van mooi jong leven leek ’t, dat haar op deed schrikken als uit een vadzige namiddagsluimering waarin zij niets anders zag dan ’t alles verslobberend bestiale egoïsme of ’t slentergeleef van meejakkerende sufheid.