Dievenschool

«Gebeurde dat vaak, dat jullie geen éte hadt?»

«Nou ja — wellis ’n paar dage in de week — maar dat was zoo erreg niet.»

«Geneer je je nou voor me — wat bè-je ^?n flauwert, waarom doè je dat nou in godsnaam ?»

«Weet ’k niet,» zei-ie dof, «’k vin ’t niks geen lol om ^yt u te vertelle — ’k praat liever erreges anders over — *k heb daar al genog beroerdheid van gehad — om ’t nog is weer op te hale.»

«Daar mot je juist nou over spreke — vin je ’t niet gezellig, ’t an mij te vertelle ? Echt niet ? Je weet nou toch wel hoe ik daarover denk ...»

«Nou ja, u zal ’n beetje anders weze as de anderen, u zal eris oggenebbisch zegge — wat wordt ’t er beter van ? Ze hebbe buite bij ons ook wel oggenebbiesch gezegd, vaak genog — maar hèllepe deêe ze loü!»

«Gaat dat op mijn? Misschien woue jullie buite wel niet gehollepe wéze — misschien ware jullie wel te klein om te denke dat andere dat zonder minachting zoue doen,» zei ze scherp, met ’r kopje de tafel betikkelend.

«Ze könne 't niet zonder minachting doen,» zei-ie beslist; «as ’t erg spande, en je hadt ’n heele week, dat je tweemaal daags brood met uitgebrade vet most ete, dan gebeurde ’t wellis, dat d’ een of ander voor je rondging bij de Jode — dan haalde ze wel weer zooveel op, dat me vader ’n beetje handel koope en wat verdiene kon — maar ’t most niet gebeure, dat je ^yn half jaar later nieuwe zole onder je schoene hadt of errege noodige nieuwe gordijne voor je rame of zoo iets — want ze zoue d’r vast over spreke, dat