Dievenschool

«Hè man, zanik toch zoo niet — altijd met je uitlache — lach ik je dan zoovaak uit, mallert ?»

«Neé, da’s waar, nou afijn — me vader die was ziek en dan ginge me broers uit, en dan moest me moeder wellis verre boodschappe —»

«Wat voor boodschappe?»

«Nou, och ja — bestellinge naloope —»

«Bestellinge ? o, hadde jullie dan ’n winkel?»

«Och neé, maar we handelde toch ommers, dat kan u nou niet schele, wat we deêe —»

«Ajakkes, wat bè-je nog ’n echt kind.»

«Werom nou? Omda’k nou niet alles zeg? Wat kan u dat nou schele —»

«Zeg dan ^?t raakt je niet, dan za’k me mond houe.»

«'k Zal vertelle — we hadde ’n kolossale groothandel in vodde en beene en ouwe schoene en zoo, nou en dan moest zij hier of daar heen en ik bleef thuis om de boel te ver-zorrege — an vader drankies te geve en ’t huis schoon houwe en ete koke — ja ’k was toen nog wel 'n jaar of drie vier jonger — ’k was ’n driftig huismoedertje, maar ’k liet de kachel wellis in de steek, dan kreeg ’k standjes — as de boel overkookte of de aardappele ware te dik geschild, of ’k vergat wellis ’n oliepit af te draaie - dan was ’t dondere hoor.»

«Niet zoo vloeke —»

«Hè god wat flauw.»

«Och, ’k maak pret hoor — most je toen elkedag koke?» «Nou ja, elke dag — behalve as d’r niks te koke was, dan was ’t vanzellef niet noodig.»