Dievenschool

nu midden in te staan en daar te zoeken wat hem mooi te doen zou lijken — in het vuil van het rugglings genaderde rondomme zocht hij zijn nieuwe schoonheid.

En in het gansch zich geven aan dat willen, dat matte al zijn denken nijpend af — kwam de eerste sluimering van zijn zieltje, dat zich onmerkbaar verschool in de doode diepte van zijn neerwaggelende leven.

Maar dan, in de korte rusttijden, opeens, kwam daar als nieuw een lichtbeweeg langs ’t leven heen gegleden — twee and’re levens stonden daar toch blank en hoog dichtbij hem — stil en effen, als van ’t rondomme onberoerd bewogen zij daar voort — de vrouw, en ’t kind.

Want toen hij, enkele dagen later, na een wegzijn in ⁹t drukjagend werk ze weer ontmoette, zag hij daad’lijk ’t frissche zuivere gespeel van hun hoogere zijn en van even diep weg week naar boven in hem de herkenning van het gelijke, als een zacht-licht ópbrandeo, hoog en blij. Daar hoorde hij weer even haar lachende stem, voelde haar door vereenzaming sentimenteel geworden Joodsche weekheid. Roosje ging wild met hem vrijen, bekuste en betastte zijn gezicht, drong zich tegen hem aan met wijze lieve woordjes: «Moósje — Moósje,» zong het stemmetje, «kom je nou weer is met me spéle? heerlijke lollige spelemanetje, ja? hou je nou weer van me, ja ? écht ja ? zeg 't is —- vin je me nou weer lief? ja, ja?» — en plots voelde hij zich zoo klein — zoo verzonken in laagheid van doen en begeeren, zoo zondig bij ’t alreine van koperen kindergeluid, dat hij niet met haar spelen durfde, en met mamma durfde hij niet praten gaan — een grove onreinheid voelde hij opeens weer