Dievenschool

— toè, toè, dan za’k nooit weer uitgaan — nóóit weer dat leelijke doen, — zèg____»

Neé, hij kon ’t niet doen — hij moest daar staan blijve, doen of>ie niks hoorde, — belachelijk zou *t zijn, as-ie naar ’r toe zou gaan — hij was krankzinnig — ’n kind!

Even later stonden ze saam achter en hij voelde te moeten wegloopen toen de baas hem toesprak. «Kom eris hier,» begon-ie te gijnen, «kom jij nou eris hier, Moos — hoe vin jij dat nou, me vrouw is nou kwaad, omdat ’k nou welleris, afijn, je begrèp wel, hè ? je ben toch óok ’n jonge van de vlakte ?»

«Hoe bedoel u», zei-ie angstig.

Zij, lief beschermend zijn sterk gedachteleven, wou hem er buiten laten:    «As je nou maar asjeblief je mond wil

houe», drong ze ernstig, «je het niet noodig hèm zoo goochem te make — dach je, dat ze allemaal zoo gemeén noódig hebbe te weze as jij ?»

«Nou, wat zeg je me daarvan!» spotte de baas, «nounée ja, die jonge is daar gek, ’n jonge van bijna twintig, niet? Kom eris hier, Moos, jij houdt toch ook wel van ’n knappe nekijwe, niet ? Hoe vin je nou bevoorbeld me vrouw ? is dat nou geen aardig teef ie ?» —

«Treiter! Treiter!» hijgde ze gesard, «treiter! Moos, niks zegge hoor, geef geen antwoord, toch niet, toch niet!» drong ze hem tot zwijgen. Hij trok de schouders op, dribbelde de keuken rond, verlangend heen te kunnen gaan.

«Nou, je mag ook welleris wat zegge», wou-ie 'm aan ’t meesarren hebben, «me vrouw denk zeker as je fegetaris ben, die gebruike geen vleèsch, hihi! — kenne wij niet zonder, wat zeg jij, hè ?» —