Dievenschool

dreunend, topzwaar niet te dragene — en de denklooze vadzigheid grofde in hem van: eerst heel gauw rusten gaan nu. Z’n beenen sloffend versjokten hem door de stratenstilte, dat uitgemergeldmoeê deê hem haast huilen van tergenden spijt.

Koortsige dagstreepen bleekten aan starloozen hemel — langs de opperste lijnen der gevelsilhouetten een gebazuin van heesch-wit en loeiend-rood-ontroerde dagbeloften — toen-ie tuimelstommelend detrap beklom naar z’n kamerkrot, wanhopig verleegd en schreiend-wee — teleurstelling smartte in hem rond...

’s Morgens, van een boodschap terug, kwam hij thuis, vond den baas met z’n vrouw en ’t kindje in den winkel staan. De baas was bij ’t eerste daglicht in zijn huis geslopen — zij had den nacht alleen veel huilend op haar bed verbracht. Hij ging zwijgend langs hen heen den winkel door, en aan haar zachtrood-omrande oogen zag hij, zij had staan schreien ; hij, in den aandacht van Moos’ binnenkomen, had met spottend ruzieën even opgehouden. Toen, zich buigend naar ’t kind, sarlachte hij naar haar klagen, grijpend Roosje’s kopje om te kussen:

«Hè — Roos — wat zeg jij d’r nou van — het je vader nou noodig altijd bij je moeder ’s nachs te blijve — is-ie dat nou verplich kind, nou? en mag-ie nou eris nooit een klein versnaperinkie neme, hahaha?»

Zij zag hem smartelijk minachtend aan en trok ’t kinderkopje terug van zijn hoofd: «Toe,» zei ze eenvoudig, «doe me nou ’n plezier voor ’t kind, en kus ’t nou voor van morrege niet en laat ’t nou met rust — ’t is maar voor ’t kind.»