Dievenschool

waarin hij zich voortsjokte, kon hij ’t even bedenken, wreeder schrijnend, wijl ’t met z’n afmatting sarrend spotte — wat had hij daar nu moois gedaan aan zijn leven ? — Wat was er daar opeens, daadlijk nu, anders over, dan een proef-baarmartelende walging van ’t genotene, walging even hevig als de hartstocht, waarmee hij zijn geluk gegrepen en omvat had en in zich gehouden. — Wat was het alles geweest daargindsch ? Was ’t niet opeens, of hij zijn gansche lichaamsaanvoeling verwenschte — een hindernis van onreinheid was in hem — in zijn lichaam verwrevelde zich zijn ziel — hij zou zich dagen moeten baden, om rustig te zijn. O, god, wat was het nietig daar opeens, nietig en onbezield, verwenscht en om te huilen walgelijk, wat hij zijn zwakke leven daar had laten doen — wat was ’t ver van zijn groote prachtige willen gebleven, wat-ie den ganschen nacht daar hijgend doorleefd had... om Liéfde was hij heengegaan — maar hij was zonder Liefde teruggekomen.

Een droefenis schreide even op in zijn weevermoeide lijf, wrak en roezig, gebroken van hartstochtkoortsing, drank, ontzenuwende uitgelatenheid: zijn zelfde liefdeloosheid was nog in hem gebleven — in ’t zwaar-neerbonzendmoeê kon-ie *t blijven voelen, al was voor wijer denken geen plaats in zijn dichte hoofd nu — 'n oogenblik ging ’t naar ’t kind, naar de juffrouw — en hij wist het nu schrijnend-zeker: het was niet gekomen, dat waar-ie om geschreid had zoolang; dat heel blanklichte, teerbrooze, om voor te bidden voorname godzachte levensgebaar was niet in hem geweest. — En iets even van neerwurgende schaamte drong er zich bij in — maar dan slapte ’t daad’lijk weer neer in ’t vól-